"Ik gaf niet op en nu sta ik hier"

Welkom op de wereld

Mijn ouders verhuisden begin jaren 80 vanwege het werk van mijn vader net over de grens in Duitsland, en natuurlijk belastingtechnisch was het voordeliger om daar te wonen. In 1985 werd ik uiteindelijk geboren in Duitsland. In mijn baby jaren ben ik altijd een huiler geweest, en mijn ouders wist nooit wat er met mij aan de hand was. Op 4 jarige leeftijd was het dan eindelijk tijd om naar school te gaan, wel naar een Nederlandse school net over de grens. Want mijn ouders wisten dat wij niet voor eeuwig in Duitsland zouden blijven wonen. Mijn eerste schooldag herinner ik mij nog goed, de angst die ik had om achter te worden gelaten. Ik begreep niet waarom mijn ouders mij naar een plek brachten en mij daar achterlieten. Ook had ik altijd het idee dat ik anders was dan anderen en voelde mij onbegrepen. Niet alleen door de andere kinderen en leraren, maar ook door mijn ouders. Wat de oorzaak van dat gevoel was heb ik nooit kunnen uitleggen.

Mijn moeder is een gevoelig en spiritueel persoon en mijn vader juist het tegenovergestelde. Dat leverde veel problemen op in mijn opvoeding. Ze konden het nooit eens worden. Mijn moeder wilde dat ik naar een vrije school ging, daar was meer aandacht voor de ontwikkeling van de leerling als persoon, dan voor het leren als doel op zich. Sinds de eerste schooldag heb ik mij nooit op mijn plek gevoeld tussen de andere kinderen, ik had altijd een idee dat ik anders was dat andere kinderen. Dat leverde veel leerproblemen op. Daarom besloten mijn ouders om mij naar een “reguliere” school te sturen. Omdat de werkwijze van beide scholen heel erg verschillen leverde dit gelijk een leerachterstand op waardoor de problemen eigenlijk alleen maar groter werden. Op deze school begonnen ook de eerste pesterijen, omdat ik in Duitsland ben geboren werd ik regelmatig voor vieze mof en nazi uitgemaakt. Kinderen kunnen nu eenmaal wreed zijn tegen andere  inderen. Nu achteraf weet ik dat dit vaak voort komt uit hun eigen problemen, iemand naar beneden halen is namelijk vaak een manier om even niet aan je eigen ellende te hoeven denken.  Zo gaan er een aantal jaar voorbij en ik begon rond mijn tiende levensjaar steeds vaker ziek te worden, griep en pijn door mijn hele lichaam. Mijn vader dacht dat ik dit als excuus gebruikte om niet naar school te hoeven en vond dat mijn moeder mij het hand boven het hoofd hield door mij thuis te houden.

Een nieuwe plek

In 1992 veranderde mijn vader van werk en gingen we weer terug naar Nederland, we kwamen in een klein dopje in Twente uit. Op een nieuwe school, een nieuw dorp en mensen die je niet kent. Ik wist niet hoe ik daar mee om kon gaan. Inmiddels begon ik ook steeds dikker te worden, en als er iets is wat een reden is om te worden gepest is het wel iemands uiterlijk. Omdat ik een nieuwkomer was in het dorp, werd ik ook als een buitenstaander behandeld. Ik werd altijd als zondebok gekozen en ik kreeg overal de schuld van. Ik zeg absoluut niet dat ik nooit iets deed, want ik was niet altijd een heilige. Maar als er op school of in de buurt iets gebeurde kreeg ik automatisch altijd de schuld. Op een dag moest ik nablijven omdat ik ergens op een muur zou hebben getekend. Op dat moment dat ik op school aan het nablijven was kregen mijn ouders bezoek van een andere moeder uit de buurt, ik zou een bal door de voorruit hebben geschopt. Toen werd wel duidelijk dat ik het niet eens had kunnen doen, ik zat immers braaf strafregels te schijven “Ik mag niet op de muren tekenen” en dat 200 keer, want het moet natuurlijk wel efficiënt zijn. In die tijd zocht ik mijn geluk in vissen, het kanaal was dichtbij en voor mij was dit een moment dat ik even alle ellende kon ontsnappen. Dat duurde ook niet lang, want geregeld werden mijn visspullen in het water gegooid door de grote broer van een van mijn klasgenoten. Mensen vonden het leuk om mij te pesten, en dat komt ook door hoe ik daarop reageerde. Ik had nooit geleerd om voor mijzelf op te komen op een effectieve manier, dat komt ook omdat mijn ouders hun eigen problemen hadden en ik altijd het gevoel had dat ik er alleen voor stond. In die tijd begon ik ook steeds vaker na te denken om er een einde aan te maken. Wat heeft leven nog voor zin? Als je elke dag wordt gepest en je het idee hebt dat jij de oorzaak bent van de problemen tussen je ouders. De wereld is beter af zonder mij en mijzelf verlossen van alle ellende leek een steeds fijnere gedachte te worden.

Door de problemen op de basisschool werd het advies gegeven om mij naar een speciale school te sturen gegeven. De slechtste keus ooit. Weer een nieuwe school, dit keer vol met kinderen die allemaal hun eigen problemen hebben. Het pesten vermenigvuldigde zich daar ongeveer met factor 100. Geregeld werden er briefjes ophangen op school om mij belachelijk te maken, ik werd tijdens de lessen geknepen en getrapt. Maar altijd zo stiekem dat de docent er niet door had. Ik kan de keren niet meer opnoemen dat ik uit de les ben gestuurd omdat ik het zat was en iemand met tafel en al achteroverdrukte. De pestkoppen werden altijd beschermd, ik als slachtoffer van pesten moest zich niet zo druk maken en het “gewoon” langs mij heen laten gaan. Maar hoe kan je het langs je heen laten gaan als er A-4tjes in de gangen werden opgehangen met afbeeldingen van Sugar lee Hooper en de tekst “Rara wie lijkt hier op” en “Niels niet huilen”. Mijn ouders kwamen naar school omdat ik helemaal door het lint was gegaan. Ik vergeet nooit meer dat ik de decaan het briefje liet zien en hij zei “Maar je lijkt hier toch ook wel een beetje op”. Voor mijn ouders was het punt bereikt om mij van school te halen. De jaren die volgden ging ik van de ene naar de andere school, en ik kreeg uiteindelijk zelfs vrijstelling van de leerplicht omdat geen school mij wilde aannemen. Ik werd naar instanties gestuurd zoals het RIAGG en zelfs een intakegesprek bij een psychiatrisch kinderziekenhuis. Ook waren mijn ouders aan het kijken of ik in een internaat kon worden geplaatst. Uiteindelijk is dit niet door gegaan omdat mijn moeder niet wilde dat ik uit huis ging. Mijn vader dacht dat dat het beste voor mij was. Ik heb hem dat toen erg kwalijk genomen, hoe kan je nu je eigen kind weg sturen?

Puberteit, scheiding en de dood

Na bijna 20 jaar kwam er dan een einde aan het huwelijk van mijn ouders. Voor veel kinderen is een scheiding een ingrijpende gebeurtenis, zeker als dit in de puberteit gebeurt. Voor mij was het juist een opluchting. Er was zoveel ruzie thuis dat het ondragelijk werd. Doordat ik mijn vader niet meer dagelijks zag verbeterde de relatie wel enigszins, maar vaak als ik mijn vader opzocht liep het uit op ruzie. Tijdens mijn pubertijd werd ik ook steeds zieker, de griepjes en pijn in mijn lichaam werden steeds erger. Mijn moeder ging stad en land met mij af om te zoeken naar een oplossing. Dat was ook de reden voor veel conflicten met mijn vader, hij dacht dat ik mij aanstelde en dan ik excuses zocht om maar niet naar school te hoeven of te gaan werken. Omdat ik nooit goed met hem heb communiceren wist hij ook niet wat er met mij aan de hand was, voor een buitenstaander leek het ook alsof ik in de goot zou belanden. Maar als je in de knoop zit met je eigen gevoel en niet weet wie je zelf bent, hoe kan je het dan aan iemand anders uitleggen?

Het gevoel dat ik niet meer wilde leven werd alleen maar groter. Ik begon over manieren na te denken hoe ik een einde aan mijn leven zou kunnen maken. In een ruzie riep ik een keer dat ik voor de trein zou springen waarop ik het antwoord kreeg; dan moet je snel zijn, want de laatste trein komt zo. Dat ik het nooit heb gedaan heeft er meer mee te maken gehad dat ik zag dat mijn moeder zo hard haar best voor mij deed, en dat ik wist dat zijn er kapot aan zou gaan. Later heb ik wel daadwerkelijk besloten om er toch een eind aan te maken door alle pillen te slikken die er in huis voor handen waren. Het geluk was ik had is dat ik zo misselijk werd dat ik alles uiteindelijk heb overgegeven. Een van mijn beste vrienden kwam op dat moment bij mij thuis en heeft de dokter gebeld, die overigens niet veel haast maakte om langs te komen. Hij kende mijn lange probleem geschiedenis, en had eerder ook al eens aangegeven dat als wij weer met dezelfde problemen bij hem zouden langs komen wij een andere dokter moesten zoeken. Lang leve de oplossingsgerichtheid van het platteland.

Door de scheiding was er ook niet veel geld, soms hadden we weinig te eten. Dat kwam mede omdat mijn moeder altijd huisvrouw was geweest en dus lastig aan een baan kon komen. Aan de andere kant wilde mijn vader geen alimentatie betalen omdat hij dacht dat ik alleen maar mijn hand wilde ophouden voor gratis geld. Uiteindelijk is het uitgelopen op een rechtszaak tussen mij en mijn vader. Achteraf snap ik zijn denkwijze, hij wilde dat ik moeite voor iets ging doen als ik iets wilde hebben. Op dat moment zag ik alleen, hoe kan je als vader je zoon voor de rechter slepen omdat je geen geld wil geven voor zijn onderhoud? Mijn moeder werkte keihard om mij alles te kunnen geven en uit de uitkering te komen. Zelfs op haar 50^ebegon ze nog aan een nieuwe studie. Zonder mijn moeder was ik niet zo ver gekomen als ik nu ben.

Super sweet 18

Mijn leven begon iets op te bloeien toen ik eindelijk 18 werd. Auto’s en snelheid zijn een grote hobby van mij, en ik was al een aantal jaar monteur bij een rallyteam. Nu ik eindelijk mocht autorijden kon ik dingen gaan doen die ik leuk vind. Ik werd lid en later zelfs voorzitter van een autoclub. Omdat ik tot dat punt nog nooit een opleiding had afgerond begon ik mijzelf dingen aan te leren. Ik leerde hoe je rallyauto’s kon bouwen en tunen. Ik kreeg steeds meer “klanten” via de autoclub en begon eindelijk geld te verdienen. Ook ging ik geregeld met mijn autorace op Zandvoort en de Nürburgring in Duitsland.

Ook kwamen wij er eindelijk achter waarom ik al die jaren zo ziek was, de diagnose was de ziekte van Lyme. Zeer waarschijnlijk opgelopen rond mijn 10^ejaar toen wij in Duitsland woonden. Ik was daar dagelijks in de tuin aan het spelen. In die tijd was er nog niets over de ziekte bekend, en als je weer eens rode vlekken op je lichaam had dan was het vast van een brandnetel of iets anders. Doordat het zo lang onbehandeld is gebleven is het een chronische vorm van de ziekte geworden. Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds pijn in mijn gewrichten. Maar ik heb door de jaren ook geleerd dat je zaken die je niet kan veranderen moet accepteren. Tijd en energie in zaken steken die je niet kunt veranderen kost alleen maar heel erg veel energie, die energie kan je beter in dingen steken die meer opleveren.

Ook de relatie met mijn vader verbeterde sterk, zijn nieuwe vrouw is daar ook van grote invloed op geweest. Zij weet hoe zij mijn vader kan aanpakken op een manier dat mijn moeder nooit kon. We hebben een goed gesprek gehad en alles gezegd wat we beide te zeggen hadden. Daarna hebben wij besloten om dit achter ons te laten en alleen nog maar te kijken naar de toekomst. Mijn vader is geen slechte man, iedereen is een product van zijn eigen opvoeding. Mijn vader is door mijn opa geregeld geslagen, maar dat was in een tijd waarin lijfstraffen nog als “normaal” werden gezien. Dat hij dit nooit bij mij heeft gedaan zegt genoeg over hem als persoon.

Mensen zeiden soms wel eens dat wij een getrouwd stel waren. Elke dag met auto’s sleutelen en leuke dingen doen. Daarom besloten wij samen een garagebedrijf te starten. Ik had immers al veel klanten via de autoclub en dat maakte de stap een stuk makkelijker om en bedrijf te beginnen. Natuurlijk waren daar de inspirerende woorden weer van mensen uit de omgeving. Wat mij altijd al heeft verbaast is dat mensen altijd goed zijn in redeneren bedenken waarom iets NIET lukt. Ik had geen diploma’s, ik had geen geld en ik zou niet de kennis hebben om een bedrijf te kunnen runnen.  Maar als je deze mensen vraagt noem eens een reden waarom ik het wel lukt blijven ze het antwoord verschuldigd.

Gelukkig was ik eigenwijs en besloot het juist toch te doen. Ik schreef een bedrijfsplan dat niet eens aan de eisen van een opstel van de basisschool voldeed. Omdat ik er echt in geloofde kon ik de bank overtuigen om een lening te geven. Helaas door wat problemen kon Adriaan geen mede-eigenaar worden en moest ik het bedrijf alleen op mijn naam zetten. Ik huurde een groot pand in een dorp verderop. Vanaf dag één liep het storm, en zonder reclame te maken kwamen de klanten uit binnen en buitenland. In een paar jaar groeide ik uit tot de Opel-specialist van Nederland en auto’s met problemen waar de Opel-dealer niet uit kwam werden vanuit het hele land naar mij doorgestuurd. Ook bouwde ik race en rallyauto’s en was ik de expert geworden op het gebied van Opel tuning in Nederland. Het geld stroomde binnen en elke maand ging er wel een paar duizend euro naar mijn grootste hobby, het autoracen. Zou dan nu eindelijk de ellende voorbij zijn? Zou geluk dan toch voor mij zijn weggelegd? Ook met Adriaan ging het de goede kant op. Hij had een nieuwe baan als machineonderhoudsmonteur in een vleesverwerkingsbedrijf.

10 mei 2010

Maandag was altijd een dag dat mijn bedrijf dicht was. Omdat veel klanten van ver kwamen werkte ik in het weekend langer door zodat ik alle klanten kon helpen. Juist door deze service kwamen mensen graag bij mij. Maandag was dus de dag om zaken te regelen waar je de rest van de week niet aan toe was gekomen. Zo ook maandag 10 mei 2010. Zeven uur in de morgen, de telefoon gaat. Ik had wel vaker dat mijn telefoon op rare tijden af ging. Sommige klanten zagen mij als een soort alternatieve ANWB alarmcentrale dat op elk uur van de dag klaar stond om hulp te bieden. Maar niet die dag, ik kijk op mijn telefoon, ongeveer 15 gemiste oproepen van een van de andere beste vrienden van Adriaan. Ik neem op, half slaperig. “Ik moet je wat vertellen..” klinkt het aan de andere kant van de lijn, “Adriaan heeft een ongeluk gehad op zijn werk hij heeft het niet overleefd”. Het duurde even voor het binnen kwam. Alles werd zwart voor mijn ogen en mijn wereld stortte in elkaar. Hij was in een van de machines terecht gekomen. Ik leefde in een roes de jaren daarna. Elke dag als ik op het bedrijf kwam stond daar zijn auto, zijn spullen en zijn zelfgemaakte asbakje met zijn peukenresten er in. Elke dag de confrontatie. Maar je moet door, je kan niet opgeven. Ik moet een bedrijf runnen. Kort nadat hij overleed kreeg ik een nieuwe vriendin. Daar heb ik in die tijd wel steun aangehad en we gingen samenwonen in een andere stad. In die tijd ging het steeds slechter met mij, ik werd depressief, elke dag opstaan werd een gevecht. Soms had ik dagen dat ik alleen in het kantoor zat en geen energie meer had om op te staan. Achteraf waren dat al de tekenen dat ik een burn-out had. In die tijd kwam Andy bij mij werken, een van de monteurs van een rallyteam waar ik voor werkzaam was en sponsorde. Ik heb in die tijd veel steun aan Andy gehad, op dagen dat ik niet kon opende hij de zaak en zorgde dat alles bleef draaien. Wat het vreemde was is dat Andy mij aan Adriaan deed denken. En niet alleen omdat hun naam beide met een A begon, maar ook omdat ze beide dezelfde interesses hadden. Ook hun manier van werken en karakters kwam in sommige punten overeen.

Einde van een tijdperk

Eind 2013 besloot ik te stoppen met mijn bedrijf. In de drie jaar na de dood van Adriaan heb ik nooit de tijd genomen het te verwerken, je moet door want je staat er alleen voor. Mijn vriendin destijds had ook weinig interesse in het bedrijfsleven, dus daar kon ik niet veel steun van verwachten. Andy besloot om met zijn vrouw te emigreren en ik had net de hele zaak opgedoekt. Omdat ik mijn klanten niet de dupe wilde laten worden van mijn problemen heb ik alles geprobeerd zo netjes mogelijk op te lossen. Het resultaat was dat ik met een restschuld van bijna 70.000 euro bleef zitten, geen diploma’s had en dus WEER terug bij af was. Maar ik was wel gelukkig in de liefde, althans dat dacht ik. Ik was net verlooft met mijn toenmalige vriendin. Omdat ik in de schulden zat probeerde ik dag en nacht te werken en regelingen te treffen met schuldeisers. Ik nam en baantje bij een callcenter, en hier en daar wat klusjes met auto’s om wat bij te verdienen. Mijn ex vriendin en ik wilden een huis gaan kopen, helaas konden wij door mijn schulden niet gezamenlijk een hypotheek aan gaan. Ik voelde mij daar erg schuldig over, als man wil je kunnen zorgen voor je vriendin. Achteraf waren de tekenen er wel dat onze relatie eigenlijk helemaal niet goed was. Tegen iedereen vertelde ze altijd dat ZIJ een huis had gekocht en sprak altijd over MIJN huis en nooit over ONS huis.

Omdat ik erg handig ben met klussen zei ik dat ik het huis ging verbouwen, zo bespaarden we al snel een paar 1000 euro op de kosten. Eindelijk kon ik toch iets bijdragen. Eind 2014 was het huis bijna klaar, er moesten nog een paar klusjes worden gedaan. Op een dag toen ik thuis kwam zat ze daar, met de mededeling; het is uit, ik zie het niet meer zitten. Voor de zoveelste keer leek het alsof alles wat ik had opgebouwd uit mijn handen bleek te glippen. Omdat het huis op haar naam stond had ze voor mij de volgende opties, meebetalen aan de hypotheek of de verbouwing afmaken. Ze had zelfs al een lijstje klaar met alle zaken die ik nog moest doen tot ik mijn eigen huis had gevonden. Ze wist dat ik geen geld had, en op dat moment zat mijn vader voor een paar maanden in het buitenland, mijn moeder verhuisde op dat moment weer naar Duitsland en ik had dus nergens een plek om te slapen. Sommige dagen werkte ik 16 uur en als ik thuis kwam zat de deur gewoon op slot, ik kon nergens heen. Ik heb in de winter nachten gehad dat ik in de auto heb geslapen, en op een luchtbedje in het kantoor van een vriend van mij. Er waren momenten dat ik hoopte dat ik ging slapen dat ik nooit weer wakker zou worden. Gewoon rustig in slaap vallen en niet meer wakker worden zou de fijnste droom ooit zijn.

Op een nacht werd ik in de auto wakker van de kou omdat de motor uit was gegaan, ik zat naar buten te staren en mijn hele leven flitste aan mij voorbij. Alle ellende die ik had meegemaakt en overwonnen, opstaan en weer doorgaan. Met alle kracht die ik nog in mijn geest over had heb ik besloten om mijn leven helemaal om te gooien en naar Den Haag te verhuizen en daar een nieuwe studie te starten. Ik was altijd al politiek geïnteresseerd geweest en ik wilde in de Tweede Kamer gaan werken. Iets waarvan mijn ex altijd zei dat ik dat toch niet kon omdat ik geen diploma’s had. Maar ik laat mij door niemand meer tegenhouden. Ik besloot te gaan vechten, harder dan ik ooit had gevochten. Ik was vastberaden om iedereen die ooit iets negatiefs had gezegd het tegendeel te gaan bewijzen en het in hun gezicht te wrijven. De woede die ik vroeger in mij brandde uitte ik altijd door gaten in deuren en muren te slaan. Nu besloot ik om die woede om te zetten in de kracht om door te gaan.

Een nieuw begin

Begin 2015 woonde ik dan eindelijk in Den Haag, weliswaar had ik een kamer van 9 vierkante meter en een matras op de grond. Ik besloot om alles achter mij te laten wat er met mijn ex is gebeurd en de problemen die ik heb gehad. Ik neem haar niets kwalijk, zij heeft vanuit haar emotie gehandeld en ik was door mijn burn-out ook zeker niet de makkelijkste persoon. Gelukkig had ik in Den Haag al wat vrienden die ik in de politiek had leren kennen. Dat maakte het makkelijker om te wennen aan een nieuwe stad. Ik wilde graag bestuurskunde gaan studeren op Universiteit Leiden, helaas had ik geen geld om een 21+ toets te volgen. Daarom besloot ik een MBO4 opleiding juridisch medewerker te volgen, daarmee kon ik namelijk door naar het HBO om mijn P te halen en aansluitend een universitaire studie. Ik die tijd hielp ik ook veel vrienden die al aan Leiden studeerden met het nakijken van hun scripties. Ik voelde mij daar echt op mijn gemak, op dat moment realiseerde ik mij ook waarom ik mij al die jaren anders voelde. Ik kan beter communiceren met mensen die met een meer filosofische blik naar de wereld kijken, in de omgeving waar in vroeger woonde ben ik niet veel van die mensen tegen gekomen.

De tijd dat ik naar school ging was het niet makkelijk. Dat had niet zozeer met school te maken, maar meer met de financiële situatie. Ik besloot daarom hulp te zoeken bij de gemeente, iets waar ik huiverig voor was. Door de jaren heen had ik het gevoel dat de enige persoon waar je op kan vertrouwen jezelf bent. En hulp vragen was ook niet iets dat in mijn woordenboek voor kwam. Na een adviesgesprek met de gemeente kwam ik in aanmerking komen voor schuldhulpverlening. Wel op een voorwaarde, ik moest stoppen met school, werk zoeken of een uitkering aanvragen. Ik kreeg studiefinanciering, en een van de voorwaarden is dat je geen nieuwe schulden maakt. Ik moest kiezen tussen nu een oplossing of een oplossing voor de toekomst. Ik was toch alles al verloren, ik was mijn beste vriend verloren, mijn bedrijf, mijn relatie en het huis waar ik woonde. Ook de vrienden die ik in Twente had hebben tot de dag van vandaag nooit de moeite genomen om mijn op te zoeken. Toen ik aankwam in Den Haag zat mijn hele leven in 3 vuilniszakken. Als je aan de bodem zit kan het dus nooit slechter gaan was mijn idee. Dagelijks stonden de schuldeisers aan de deur en ook kwam de politie geregeld aan de deur omdat er openstaande boetes waren door een auto die op mijn naam stond maar door mijn ex werd gebruikt.

Er waren dagen dag ik niets te eten had, gelukkig hadden ze op het callcenter waar ik ging werken gratis fruit, elke pauze liep ik een paar keer naar het toilet en stak ik wat fruit in mijn tas zodat ik thuis toch wat te eten had. Het is een van de meeste vernederende momenten van mijn leven geweest, het voelde als stelen. Kale macaroni met plakjes frikandellen was mijn dagelijkse culinair hoogstandje. Wat de vreemdste gewaarwording was in deze periode is dat ik mij mentaal beter voelde dat ooit te voren in mijn leven. Ik denk dat het probleem is dat wij ons allemaal druk maken om wat we hebben, en wat we kunnen verliezen. Pas op het moment dat je alles bent verloren merk je dat we zonder alle materialistische dingen kunnen. Het belangrijkste is dat je voor jezelf doelen blijft stellen, het gaat er niet om hoe je situatie nu is. Het gaat er om waar je naar toe wil. Jij hebt altijd de keus, mensen denken dat ze geen keus hebben. Niets doen is ook een keuze.

Voorgoed afscheid nemen is het begin

Ondanks dat ik mentaal best goed in mijn vel zat zijn er altijd dingen waar je geen invloed op hebt. Steeds als je denkt, ja het gaat nu weer de goede kant op. BAM, tegenslag. Op 3 mei 2016 kreeg ik bericht dat Andy een dodelijk auto-ongeluk had gehad. Alles wat er de laatste jaren was gebeurd kwam weer omhoog. Adriaan, het afscheid van mijn bedrijf, relatie en mijn oude leven. Voor de zoveelste keer een ingrijpende gebeurtenis. Soms vraag je jezelf af, waar heb ik dit aan verdient? Wat heb ik ooit misdaan dat ik dit allemaal moet meemaken. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het overlijden van mijn opa terwijl ik in het ziekenhuis over hem waakte in 2011, en de 3 andere vrienden die in de loop van de jaren nog ben verloren. Het was net of Andy de laatste schakel was tussen mijn oude en nieuwe leven. Gelukkig heb ik de mogelijkheid gehad om naar zijn uitvaart in het buitenland te vliegen zodat ik toch afscheid kon nemen, niet alleen van Andy, maar ook van mijn eigen verleden.

Ik heb afscheid moeten nemen van zoveel mooie dingen, goede vrienden, maar ook van nare dingen. Afscheid nemen hoort bij het leven, afscheid nemen betekend een start van een nieuwe toekomst. Jij bepaald zelf die toekomst. Jij kan met je eigen kracht alles veranderen, ook zaken waarvan je denkt dat je ze niet kan veranderen. Je moet alleen zelf de regie in eigen hand nemen. Zelfs als je hulp krijgt van anderen blijf je zelf verantwoordelijk voor je leven. Ik zie heel vaak mensen die zeggen door de schuldhulpverlening in nog grotere problemen te zijn gekomen. Daarom moet je nooit als je hulp aangeboden krijgt alles uit je handen laten vallen, altijd zelf zaken blijven controleren. Uiteindelijk gaat het om jou leven. Niemand is verantwoordelijk voor jou leven behalve jijzelf. Daarom neem afscheid van je oude leven. Schrijf je verhaal desnoods op en verbrandt het, kijk naar de toekomst. Jij kan jou dromen in vervulling laten gaan mits je de juiste keuzes maakt. Heb je verkeerde vrienden of woon je in een omgeving waarin je niet wordt gesimuleerd om het maximale uit jezelf te halen? Zoek nieuwe vinden of verhuis naar een andere stad. Jij kan alleen maar de doelen bereiken als je echt bereidt bent daar ook de nodige acties voor te ondernemen.

De toekomst

Sinds ik in Den Haag woon zijn veel dingen positief veranderd. Ik heb kansen voor mijzelf gecreëerd. Ik heb 1,5 jaar in de Tweede Kamer gewerkt. Iets waarvan mensen zeiden dat dat nooit zou lukken. Ik heb een MBO diploma zonder boeken gehaald, dat was niet echt een keus, maar er was gewoon geen geld voor. Als je uit een moeilijke situatie wil komen dan moet je niet kijken naar wat je niet hebt, je moet kijken naar mogelijkheden die je wel hebt. Daarom maakte ik kopieën van boeken van klasgenoten. Wees creatief, want alleen op die manier kan jij je situatie verbeteren. In deze tijd realiseerde ik dat ik niet de rest van mijn leven in de politiek wilde werken. Ondernemen begon steeds meer te kriebelen.

Na alles wat er was gebeurd met mijn ex wilde ik ook niet gelijk weer aan een relatie beginnen. Ik wilde eerst mijzelf weer de kracht geven voor ik iemand anders in mijn leven breng. Ik had veel eisen waar mijn ideale vriendin aan zou moeten voldoen, lief, zorgzaam, knap, doorzetter, onderneemster en zo ging mijn lijst nog een tijdje door. Weer waren er mensen die zeiden dat ik beter een paar katten kon kopen omdat ik de rest van mijn leven vrijgezel zou blijven. Maar waarom zou je genoegen nemen met minder? Veel mensen handelen vanuit angst, angst om altijd alleen te blijven, angst om niet geliefd te zijn en daarom maar een relatie aangaan. Waarom zou je je tijd verdoen met relaties die je op termijn niets brengen? Met alles wat je doet denk aan de langere termijn, wat brengt mij dit in de toekomst? Maar vergeet ook niet om tussentijds te genieten en te reflecteren op de dingen die je al wel hebt bereikt. Een mooie toekomst opbouwen kan alleen als je zelf weet wie je bent en waar je naar toe wil. Als jij zelf niet weet wat je wil, hoe kan je dan van een ander verwachten dat zij wel precies weten wat jij wil? Als jij niet weet hoe je alleen gelukkig kan zijn, hoe kan je dan gelukkig zijn met een iemand samen? Aan jezelf denken wordt vaak gezien als egoïstisch, maar het is juist verre van dat. Je kan geen andere mensen helpen als je jezelf niet kan helpen. Door te ontdekken waar je eigen grenzen liggen en deze af te bakenen weten mensen ook wat ze aan je hebben. Aan jezelf denken moet natuurlijk niet ten koste gaan van andere mensen. Het moet in balans zijn.

Ik heb inmiddels mijn droomvrouw gevonden. Dat klinkt misschien afgezaagd, maar als je weet wie jezelf bent en waar je voor staat is het een stuk makkelijker om te beoordelen of iemand wel of niet bij je past. Daarnaast is communicatie en respect voor elkaar het belangrijkste, niet alleen met je partner, maar ook met de mensen om je heen. Als je in een situatie komt waar iemand jou on respectvol behandelt heb jij de keus, of je gaat mee in het gedrag van de ander, of je kiest er voor om het langs je heen te laten gaan. Dat is soms moeilijk, maar denk er dan aan dat de ander zijn eigen problemen op jou projecteert en dat het in 9 van de 10 gevallen niets met jou te maken heeft.

Ook mijn schulden zijn bijna opgelost, mede dankzij mijn vriendin. Zij heeft mij op momenten dat ik het niet meer trok,  gemotiveerd om door te gaan. Ik kan de keren niet tellen dat ze zei “Kijk wat je al hebt bereikt tot nu toe, hou vol, je kan dit ook overwinnen”. Als je mij 5 jaar geleden had gevraagd hoe mijn leven er nu uit zou zien, had ik nooit durven dromen dat ik in Scheveningen in een appartement met uitzicht op zee zou wonen. Ik voor het eerst in mijn leven een studie heb kunnen afronden en een HBO studie ben gestart en bijna schuldenvrij ben. Ook ben ik samen met mijn vriendin een nieuw bedrijf begonnen, zij is net zo ondernemend als ik. Daarin vullen wij elkaar aan en motiveren wij elkaar om steeds weer nieuwe doelen te behalen. Ook voor ons nieuwe bedrijf liggen er mooie internationale kansen. Mocht je je afvragen hoe het met mijn doel is om voor mijn 40^e miljonair te worden? We zijn goed op weg. Alleen is dat momenteel niet meer zo belangrijk voor mij. Als je iets doet wat je leuk vindt, en je doet dit met volle passie en overgave dan komt het geld vanzelf.