Het is allemaal begonnen als kind. Mijn ouders hadden vaak ruzie en mijn vader was iemand die zijn handen gebruikte. Elke keer als ik er tussen wou springen om ze te laten stoppen, kreeg ik dezelfde klappen als mijn moeder kreeg. Mijn vader ging altijd weg na een ruzie en was weer paar dagen verdwenen. Mijn moeder heeft mijn vader op mijn 10e definitief het huis uit gezet, nadat ze 2 beroertes heeft gekregen die zijn ontstaan de mishandelingen van mijn vader.
Mijn moeder raakte voor de helft verlamd en ik moest als 10-jarige voor mijn moeder zorgen. Er was niemand die ons hielp, zelfs niet onze eigen familie. Op een gegeven moment ging mijn moeder alles afreageren op mij en werd ze boos om alles. Mijn moeder was het enige wat ik nog had in mijn leven, dus ik ging me niet teveel verzetten. Maar mijn moeders gezondheid ging achteruit en de positieve en sterke vrouw die ik altijd meemaakte als kind, begon steeds meer te verdwijnen.
Daarnaast bleef mijn vader ons maar bedreigen met de dood en kwam hij vaak langs om te kijken of hij mij of mijn moeder nog kon mishandelen. Op een gegeven moment begon ik te puberen en ging het helemaal mis. Ik had letterlijk niemand om me heen die me begreep of die überhaupt doorhad dat er iets afspeelde. Ik was nooit iemand die zijn problemen deelde met vreemden. Je zag me elke dag lopen met een lach, terwijl ik van binnen kapot ging door wat ik de avond van tevoren weer mee moest maken. Mijn band met mijn moeder ging alleen maar achteruit, waardoor ik op straat ging hangen met vrienden om zo te voorkomen dat ik weer in dezelfde sleur terechtkwam. Maar hangen op straat heeft nooit positieve effecten.
Omdat ik geen manier had om mijn emoties te uiten ging ik mezelf uiten door buiten te gaan vechten om de kleinste dingen in combinatie met het drinken van alcohol. Dit resulteerde in een depressie die ontstond op mijn 12e, waarbij ik al last had van zelfmoordneigingen. Ik had niemand die me begreep, niemand die van me kon houden en niemand die überhaupt op de hoogte was van mijn situatie, waardoor niemand kon ingrijpen. Ik kon mezelf makkelijk iets aandoen en mensen zouden het pas beseffen als het te laat was. Ik heb mezelf vaak bijna van het leven beroofd, maar er was altijd een klein lichtpuntje die me tegenhield om het ook daadwerkelijk te doen. Omdat ik niemand om me heen had die van me hield of begreep, ben ik die persoon voor mezelf geworden. Daardoor ben ik weer mijn eigen waarde gaan beseffen.
Ik kon het niet hebben, dat ik zulke zware strijden heb meegemaakt, maar nooit heb kunnen genieten, omdat alles een keer goed gaat. Ik kon het niet hebben, dat het bij iedereen om me heen zo makkelijk ging in het leven, terwijl ik elke dag weer iets moet overwinnen. Vanaf dat moment besloot ik op mezelf te zijn en vooral mezelf te blijven, ook al is dat niet de manier waarop de meeste mensen zich gedragen. Vanaf dit moment dat ik me op mezelf ging richten, omdat ik wist dat niemand anders dat doet, ging alles veel beter. Ik heb inmiddels veel problemen aangepakt en die waren niet altijd even makkelijk. Zoals contact verbreken met eigen familie, omdat ik wist dat ik alleen maar in een negatieve sfeer terecht zou komen.
Als ik terug kon gaan in de tijd, om mezelf 1 ding te kunnen zeggen. Dan zou ik tegen mezelf zeggen dat ik in mezelf zou moeten blijven geloven en nooit twijfelen aan mezelf, ondanks wat mensen over je zeggen die je niet eens kennen. Alleen jij kent jezelf als de beste, niemand anders. Dus alleen jij weet wat goed voor je is!
Reactie plaatsen
Reacties