Ik weet het nog als de dag van gister. Ik zat daar als 9-jarig meisje in die hele kille gymzaal. scheve tanden, een beetje mollig en een minderwaardigheidscomplex van hier tot aan Jericho. Nadat ik snel mijn gympakje aan had getrokken liep ik de zaal in. We zouden deze les beginnen met een potje voetbal, maar dan moesten er natuurlijk wel eerst twee teams worden gemaakt. Oftewel het meest verschrikkelijke moment van de week.
Sport was nooit echt mijn ding, waardoor ik vaak als laatste gekozen werd met de teamverdeling. Tot mijn blijdschap mocht mijn beste vriendinnetje deze dag de teams verdelen. Mijn naam werd als eerste uitgesproken en vol enthousiasme stond ik op van het bankje, om zo in het midden van de zaal te gaan staan.
Daar stond ik dan met mijn blije pretgezicht, totdat er een grote schaterlach door die kille zaal klonk. Dit waren de woorden van mijn juffrouw uit groep 5. Ik citeer: “Jij haha, je kan niet eens rennen met die dikke beentjes van je! Die kies je toch zeker niet als eerste?”. De gehele klas schoot in de lach en mijn laatste beetje eigenwaarden werd die dag vernietigd. Dit was niet alleen de meest achterlijke opmerking die je als docent zijnde had kunnen maken, maar het was ook nog eens het begin van mijn jarenlange eetstoornis. Vanaf die ene dag begon ik met het volgen van crash diëten, afgewisseld met enorme eetbuien. Ik keek naar foto’s van prachtige slanke vrouwen en besloot dat ik er ook zo uit zou moeten zien. Deze beelden hebben mij tot laat in mijn middelbareschooltijd geteisterd.
In mijn middelbareschooltijd werd ik de persoon die ik nooit had willen worden. Iemand die altijd een grote bek had en agressief was tegen schoolgenoten en docenten. Waarom? Simpelweg omdat ik met mezelf had afgesproken er alles aan te doen om nooit meer van die zielige bodyshaming opmerkingen naar mijn hoofd te krijgen. Je hoefde het niet eens te proberen om zoiets tegen me te zeggen, want je wist dat ik je het leven zuur zou maken. Wat al die mensen niet wisten was dat het een masker was om mijn onzekerheden te verbergen. Ik voelde me dik, lelijk, onbegrepen en niet goed genoeg. Ik had hierdoor nog steeds een enorm probleem met mijn eten. Ik wisselde mijn dagen af met enorme eetbuien, alles uitbraken en dagenlang niks eten. Ik kon in een week tijd zomaar eens 10 kilo aankomen of 10 kilo afvallen. Oftewel een jojo was er niks bij. Daarnaast was ik nooit het meisje dat een vriendje had. Terwijl de rest van mijn klasgenoten om de 2 weken een ander hadden, was ik altijd de loner op het gebied van de liefde. Ik dacht altijd dat dit kwam doordat ik simpelweg niet het mooiste, dunste of leukste meisje van de klas was. (Niet wetende dat dit waarschijnlijk kwam door mijn nogal agressieve, beangstigende, ruk houding.) Tot die ene dag dat ik hem tegen kwam. De eerste jongen waar ik hals over kop verliefd op werd vanaf het moment dat ik hem op school zag.
Na een aantal weken had ik eindelijk de moed verzameld om met hem te gaan praten. Daarna begonnen we met appen op whatsapp. Na een tijdje te hebben gekletst via de telefoon kregen we een klik. Alleen was dit niet de klik waarop ik had gehoopt. We werden namelijk vrienden en dat was nou juist het gene wat ik probeerden te voorkomen. Ik begon mezelf af te vragen waarom hij mij niet leuk vond en toen schoot het “antwoord” me te binnen. Ik ben niet dun genoeg en daarom vindt hij me niet aantrekkelijk. Althans dat dacht ik. Vanwege deze overtuiging ben ik toen enorm gaan afvallen en daarmee bedoel ik eigenlijk gewoon simpelweg stoppen met eten. In deze periode ben ik in 3 maanden tijd 20 kilo afgevallen. Voor mijn gevoel was ik toen eindelijk goed genoeg voor hem en mijn gevoel werd bevestigd doordat hij gevoelens voor mij kreeg. Uiteindelijk kregen we een relatie en hij was voor mij het lichtpuntje in mijn wereld. Als je zo ontzettend ongelukkig bent met jezelf en je vindt iemand die al je zorgen doet vergeten, dan verandert diegene in een soort van pijnstiller. Hij was op dat moment mijn verslaving. De enigste die me liet vergeten hoe kut ik me over mezelf voelden en dit zorgde ervoor dat ik enorm aanhankelijk werd en hem heel erg wilde claimen. Ik vervreemde in een persoonlijkheid die alles was behalve degene waar hij verliefd op werd. Je kan het waarschijnlijk al raden… Ik voelde beetje bij beetje meer afstandelijkheid vanaf zijn kant en uiteindelijk verbrak hij de relatie.
Het enigste dat mij nog hoop gaf, viel weg in mijn leven. Geloof me als ik zeg dat dit voelde alsof de heroïne van een verslaafde werd afgepakt. Ik werd wekenlang huilend wakker, omdat ik me elke keer weer realiseerde dat het geen nachtmerrie was, maar de realiteit. Het voelde voor mij alsof ik op dat moment niet lager kon zinken in de afgrond van depressiviteit. Dit maakte dat ik voor een keus stond in mijn leven. Of ik besloot mijn eigen leven te beëindigen of ik zou de knop volledig omzetten en weer iets gaan maken van mijn leven. Ik koos voor optie 2 en hierdoor besloot ik in behandeling te gaan bij een hulporganisatie op het gebied van eetstoornissen. Hier ben ik dan ook 2 jaar lang behandeld en dit heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik vandaag te dag voor de volle 100% mag genieten van het leven. Iedere dag weer leef ik in het moment en ben ik gelukkig met mezelf. Ik heb geleerd om van mijn imperfecties te gaan houden en deze te accepteren zoals ze zijn. Daarnaast ben ik dankbaar geworden voor mijn eetstoornis. Simpel weg omdat ik weet dat ik niet de persoon zou zijn ik vandaag te dag ben, als ik dit nooit zou hebben mee gemaakt.
Als ik de lezers van mijn verhaal ook maar iets mag meegeven, dan zou ik zeggen dat je soms door diepste dalen moet gaan om het uiterste niveau van geluk te kunnen bereiken. Oftewel hoe je ondergang soms de redding van je leven kan zijn.
Reactie plaatsen
Reacties