Ik herinner me nog goed een gesprek dat ik had met een van mijn schoolgenootjes toen ik klein was. We hadden het over verslavingen. Roken, blowen, drinken, van alles eigenlijk. En ik weet nog heel goed wat ik toen tegen haar zei, “Ik zal dat soort dingen nooit aanraken! Waarom doen mensen dat eigenlijk? Ik weet honderd procent zeker dat ik me daar nooit door zal laten beïnvloeden! Never ever NOOIT NIET!”. Nu ik bijna zeventien jaar later terug kijk naar mijn jongere ik, had ik me op dat moment inderdaad nooit voorgesteld dat ik acht jaar lang verslaafd zou raken aan cannabis.
Toen ik klein was zag ik de wereld door een roze bril, alles was mooi en ik had zin in het leven. Toch gebeurde er veel vervelende dingen in mijn jeugd, waardoor mijn kijk op de wereld al gauw een stuk somberder werd. Vooral het huiselijk geweld en het leven in angst voor iemand zorgden er bij mij voor dat ik erg gesloten raakte. Ook het pesten op school liet me nog meer in mezelf keren, waardoor ik het lastig vond om nieuwe vriendschappen te sluiten. Als jonge tiener was ik eigenlijk een beetje een loner met weinig zelfvertrouwen. De enigste hechte relaties die ik had waren met mijn moeder en broer, en ik verlangde ergens naar een leuker leven met meer vrienden.
Toen ik veertien was ging ik naar een andere middelbare school, waar ik helemaal niemand kende. Ik herinner me dat ik graag een goeie indruk wou maken op alle nieuwe mensen om me heen. Ik veranderde mijn uiterlijk en deed me voor als iemand die ik niet was. Ik had een slecht zelfbeeld en dacht dat mensen me zo eerder zouden accepteren. Dat ik op deze manier vrienden zou maken, en dat lukte best aardig. Ik ontmoette een jongen waar ik al gauw verliefd op werd, en voor het eerst in mijn leven had iemand ook oog voor mij. Ook zaten er een paar meisjes op mijn nieuwe school waar ik erg naar opkeek, omdat het in mijn ogen populaire, mooie en zelfverzekerde meiden waren. “Die gaan toch nooit met mij om”, dacht ik altijd. Totdat ze me allebei aanspraken en bleken te mogen! Nou ja.. ze mochten het meisje waar ik me als voordeed. Opeens zag mijn leven er heel anders uit, ik had mijn eerste vriendje waar ik gek op was, en begon deel uit te maken van een grote en hechte vriendengroep. Op dat moment kon ik niet gelukkiger zijn, maar als ik er nu op terug kijk realiseer ik me dat het geen gezonde relaties waren. Ik wou zo graag deel uit maken van de groep, en ik wou zo graag geliefd zijn, dat ik me makkelijk liet beïnvloeden door de nieuwe mensen om me heen en dingen deed waar mijn jongere ik zich voor zou schamen.
Mijn toenmalige vriendje rookte, blowde en dronk in het openbaar. Zijn ouders wisten het ook en hen kon het weinig schelen. Hij introduceerde me aan een wereld die ik nooit had gekend, en waar ik voorheen altijd een beetje bang van was. Hij liet me voor de eerste keer in mijn leven drinken en blowen, en ik begon net als hem elke dag te roken. Ik wist ergens in me wel dat het fout was wat ik deed, maar op dat moment was dat niet belangrijk voor me. Het enigste waar ik belang aan hechtte, was de relatie die ik met hem had en de manier waarop hij mij zag. Mijn eerste ervaring met blowen was geen slechte ervaring, ik voelde me op mijn gemak bij hem en vertrouwde erop dat ik veilig was. Hij blowde wel vaker een keertje in de week, en langzaam aan der hand deed ik steeds vaker mee. Ook de andere vrienden en vriendinnen die ik op school begon te maken blowde allemaal. En ik wou er ook bij horen, ik wou ook mee doen, het leek er nou eenmaal bij te horen. Steeds vaker spraken we met z’n alle af na school of in het weekend, om samen te blowen. Eerst was het één keer in de week, maar dat liep al gauw op naar bijna elke dag. Als ik daar nu op terug kijk realiseer ik me dat het nog geen échte behoefte was op dit punt, aangezien ik er nooit naar verlangde als ik niet met mijn vriendje of vriendengroep was.
Na een tijd zo te hebben geleefd, begonnen dingen om me heen toch slechter te gaan. Ik kreeg vaker ruzie met mijn gezin, bleef zitten en werd uiteindelijk van school getrapt zonder middelbaar diploma, en merkte dat ik steeds minder zin kreeg om dingen te doen. Uiteindelijk liep de relatie tussen mij en mijn vriendje stuk, en raakte ik na de middelbare school ook steeds meer vrienden kwijt die allemaal
hun eigen pad op gingen. Ik verloor de meeste connecties waar ik toen zoveel waarde aan had gehecht. Ik kreeg op dat moment ook te maken met een aantal traumatische ervaringen en gebeurtenissen, waardoor ik steeds depressiever raakte. Zo was ik getuigen van een steekpartij op mijn beste vriendin, werd mijn moeder ernstig ziek en raakte ik een tijdje verstrikt in een gewelddadige relatie. Ik verloor mijn motivatie en voornamelijk mijn doel in het leven.
Het enigste waar ik me nog wel aan vast hield, was het blowen. Ik had, net als ieder ander mens, een natuurlijke behoefte om me te verbinden met iets of iemand. Toen dat mislukte op een gezonde manier, begon ik verbinding te vinden in iets anders, namelijk cannabis. Het was mijn toevlucht, omdat ik niet wilde voelen wat ik voelde, ik wilde niet meer zijn wie ik was geworden en doofde de pijn met het blowen. Al gauw blowde ik elke dag, zelfs meerdere keren op een dag. En dit is jaren zo doorgegaan. Blowen werd de normaalste zaak van de wereld. Ik zag het niet als een verslaving, het hoorde er gewoon bij, en het was het enigste wat ik deed.
Gelukkig heb ik een liefdevolle moeder die altijd heeft geprobeerd om enorm betrokken te zijn in mijn leven. (Hoe erg ik dat op sommige momenten ook heb tegen gewerkt). Ze heeft me zien veranderen van een klein meisje vol levenslust, tot een stil en ingetogen persoon, tot iemand die zichzelf voor de gek hield om erbij te horen, en uiteindelijk tot iemand die nergens meer het nut van inzag. Maar zij wist wie ik écht was, ze heeft nooit het vertrouwen in mij verloren en wist dat ik gewoon in de knoop zat met mezelf. Dat dit niet voor altijd hoefde te duren, zolang ik maar weer iets vond in mijn leven waar ik naar toe kon werken, waar ik inspiratie uit kon halen en me op kon focussen. Ik wist niet wat ik wou doen met mijn leven, en zij heeft me geïnspireerd om daar over na te gaan denken.
Ik had ondertussen mijn MBO 4 gehaald en zat al twee jaar thuis, toen ik eindelijk besloot om actie te ondernemen. Om iets te gaan doen wat ik leuk vind, écht leuk vind. Ik heb heel veel zelfonderzoek gedaan en vond een HBO opleiding die me enorm aansprak. Ik schreef me in en begon langzaam het blowen af te bouwen. Ik begon aan een nieuw doel, en herontdekte hoe waardevol het was om een doel te hebben in het leven. Ik merkte dat mijn focus steeds minder uitging naar het blowen, omdat ik veelte druk bezig was met mijn opleiding. Ik kreeg steeds minder vaak de behoefte om te blowen, en merkte op dat het eigenlijk alleen nog was wanneer ik me écht verveelde. Daar heb ik voor mezelf ook een trucje op gevonden, namelijk lezen. Ik ben altijd al gek geweest op verhalen, en kan mezelf uren in een goed boek verliezen. Als ik tv keek voor afleiding verveelde ik me ergens nog steeds, en was het te makkelijk om ook nog even een blowtje op te steken. Maar wanneer ik lees ben ik compleet afgeleid van de wereld om me heen, en merk ik dat ik helemaal geen zin heb om te blowen. Ook begeef ik me op het HBO in een hele nieuwe omgeving, met hele andere mensen om me heen. Ik houd me bezig met dingen die me interesseren en die ik leuk vind, en het vergt een groot deel van mijn tijd en aandacht waardoor ik lekker afgeleid blijf.
Ik ben nu al bijna twee jaar gestopt met blowen, en voel me elke dag beter dan de vorige. Ik begin mijn echte ik steeds meer terug te vinden, en heb motivatie terug gevonden om iets van mijn leven te maken. Het heeft voor mij een tijdje gekost om actie te ondernemen in mijn leven, maar ik ben trots dat ik alles heb weten om te gooien. Als ik terug kijk op de periode in mijn leven dat mijn verslaving een hoogtepunt bereikte, voel ik ergens een soort schaamte en schuld. Schaamte dat ik het ooit zo ver heb laten komen, en schuldig tegenover dat kleine meisje dat zich zoiets nooit had kunnen voorstellen. Maar ook zie ik goed in waarom ik zoveel blowde, heb ik mezelf heel goed leren kennen en weet ik nu wat ik echt belangrijk vind in mijn leven. Mijn jongere ik had zich dit nooit kunnen voorstellen, maar ook had ze zich zoveel andere nare gebeurtenissen nooit kunnen voorstellen. En daarom weet ik ergens ook dat dat kleine meisje trots zou zijn als ze zou zien wie ik nu ben, ondanks alles wat er op mijn pad is gekomen.
Ik had mijn moeder die me heeft geholpen om dit allemaal in te zien, maar sommige mensen hebben helemaal niemand. Daarom schrijf ik dit verhaal. Om aan hen te laten zien dat je niet voor altijd in zo’n situatie hoeft te blijven zitten. Ook al lijkt alles uitzichtloos, ook al heb je er geen meer vertrouwen in, ook al lijkt alles fout te gaan. Na regen komt zonneschijn en uiteindelijk zul je de kracht vinden om er uit komen. Vind iets in het leven wat je gelukkig maakt, iets waar je naar toe kunt werken en naar uit kunt kijken. Vind een doel in je leven, en focus op dat doel. Maar zoek ook vooral steun bij de mensen die het dichts bij je staan. Gezonde relaties helpen je om een gelukkig en vervuld leven te lijden, waarbij je geen verbinding nodig hebt met andere middelen, omdat je aanwezig wilt zijn voor de echte relaties in je leven. Omdat je iets hebt waar je meer om geeft.
Reactie plaatsen
Reacties