Nooit had ik gedacht, dat ik een persoon zou zijn die in aanmerking zou komen voor dit platform en om hierop een verhaal over een stukje uit mijn leven te kunnen vertellen! Maar ja... ook mijn perfecte leventje werd eens even goed door elkaar gerammeld (letterlijk & figuurlijk.) Ik vind het ook niet makkelijk om over mijzelf te schrijven, het voelt een soort van confronterend, maar ook een soort van onwerkelijk. Dit komt denk ik doordat ik het moeilijk vind om mijn verhaal te delen met andere mensen, omdat ik nog vaak het gevoel heb dat alleen ik mijn verhaal kan begrijpen.
Mijn therapeute heeft vaak aangegeven dat als ik er aan toe zou zijn, om misschien is mijn verhaal op te schrijven.. dus hier ben ik! Als ik het dan toch doe, kan ik net zo goed mijn verhaal op een anonieme manier, ook aan andere meegeven en wellicht help ik zo iemand anders hiermee.
Mijn verhaal: Bijna 2 jaar geleden, had ik voor mijn gevoel, mijn leven heel goed op rijtje. Ik dacht dat ik gelukkig was, dat ik alles lekker voor elkaar had en dat ik genoot van alles om me heen. Ik deed een super leuke opleiding waarvoor ik de kans kreeg om 3 maanden stage te gaan lopen in Kos! Een buitenlandse stage was altijd al een droom voor mij dus dat greep ik met beide handen aan. Achteraf denk ik ook dat ik het onbewust ook heel erg nodig had voor mezelf, maar hier kom ik later op terug.
In begin Juli vloog ik naar Kos om daar mijn stage te gaan doen en zoals verwacht was het gelijk een groot feest! Ik had ontzettend leuke collega’s, mijn werk was onwijs tof, ik kreeg op allerlei manieren Kos te zien en ik ontmoeten alleen maar lieve en leuke mensen! Langzamerhand ging ik steeds meer ontdekken wat echt genieten is en vergat het leven in NL zelfs af en toe even. Ik fietste elke ochtend via het strand naar mijn werk en dat deed me zo goed, ik voelde me elke keer weer meer opleven en ik kreeg steeds meer energie. Ik begon de cultuur van Kos zo te waarderen, het gaf alleen maar goeie vibes en alles is daar zo relaxed en ook iedereen is daar zo vriendelijk! Er werd voor me gezorgd alsof ik familie van hun was, 24/7 stonden ze klaar, alles mocht, alles kon en ik kon letterlijk alles bespreken of vertellen met iedereen om mij heen! Kortom, ik was daar echt intens gelukkig en ik zat waanzinnig goed in me vel. Dit duurde echter maar een paar weken, want toen viel er een gebeurtenis plaats die mijn leven compleet op zijn kop heeft gezet.
Ik had een lekker dagje gewerkt en sloot samen met mijn 3 collega’s de avond af met nog een drankje en daarna stapte we in bed. Mijn collega’s gingen gelijk slapen en ik deed zoals gewoon nog even wat berichtjes over mijn dag eruit en deed daarna ook mijn ogen dicht. Ik lag nog geen 10 minuten te slapen en schrok wakker van een enorm lawaai en gerommel, ik snapte er niks van.. al snel realiseerde ik me dat dit een aardbeving was. Het leek wel alsof de aarde gromde.. De bedden shaketen heen weer, een grote kast naast mijn bed stond op het punt om, om te vallen en mijn collega naast me was nog niet wakker. Ik maakte mijn collega wakker en die was direct in paniek. Op een of andere manier ging er een soort survival knop bij me om en begon ik te schreeuwen door het appartement dat iedereen wakker moest worden en dat we zo snel mogelijk uit het gebouw moesten. Ik kan me daarna niet alles meer herinneren, maar ik weet nog dat ik doodsbang was. We renden over de verdieping in het donker en we moesten een aantal trappen af om uit het gebouw te komen. Alle elektriciteit was uitgevallen dus we zagen niets en het gebouw was zo aan shaken dat bij elke stap die je maakte, je volledig door je benen zakte. Het duurde voor mijn gevoel echt een eeuwigheid tot we beneden waren.. toen we eenmaal bijna beneden waren stond ik tot over mijn knieën in het water, door de aardbeving was het hele zwembad leeg geschud het trappenhuis in. Ik stond op een grasveldje naast het gebouw, mijn benen waren als spaghetti en ik was in een soort shock. Iedereen was in paniek, er waren mensen dood en er waren continu na schokken en verschillende gebouwen stonden op instorten.
De eigenaar kwam naar me toe en vertelde er dat er een tsunami alert was uitgegaan en dat iedereen zover mogelijk de berg op moest. Ik herinner me het zelf niet meer, maar ik heb mijn ouders in paniek op gebeld, om afscheid te nemen want op dat moment dacht iedereen het ergste.. Zonder twijfel heb ik met mijn collega’s de fiets gepakt en zijn we richting de bergen gefietst, onderweg mochten we nergens stilstaan want overal was er het gevaar dat een gebouw ging instorten of er stroommasten om gingen vallen door de na schokken. De grote weg richting de bergen was ondertussen volgestroomd met alleen maar mensen en auto’s met daarin bewoners, die de bergen in trokken. We hadden geen idee wat er allemaal nog ging gebeuren en waren continu aan het huilen en in paniek. Dit heeft bijna de hele dag geduurd, tot we een melding kregen dat het veilig was om terug te gaan naar Kos centrum. Achteraf was er helemaal geen tsunami alert want dat had niet eens gekund.. maar dat wist niemand op dat moment. Het centrum zag er niet uit, er was zoveel vernield, van winkels tot monumenten en hele straten en gebouwen lagen overhoop. Iedereen was nog steeds in shock maar een bepaalde survival mood bleef in me aan. Ik werkte voor een reisorganisatie, dus als eerste ben ik naar het hotel gegaan waar mijn gasten verbleven en gelukkig was iedereen daar ongedeerd. Vanaf toen heb ik geen moment tijd meer gehad om alles te relativeren, want iedereen was zo geschrokken dat ze vervroegd naar huis wouden, wat logisch is! Ik heb die dag met mijn collega’s alle frustratie van de gasten over ons heen gekregen en we waren non stop bezig met het om boeken van vluchten en daarbij moesten we ook nog eens alles gereed maken voor als er alsnog een nieuwe groep zou aankomen. Er was geen moment om voor jezelf te zorgen.. alle gebouwen moesten gekeurd worden, of dat ze veilig waren en niet konden instorten, dus die nacht zaten we zonder onderdak en werd het letterlijk sunbeds en dekentjes kapen van elkaar om de nacht door te komen.
In de 2 dagen daarna, werkte we elke dag gewoon door, maar ik en mijn collega’s hadden nog steeds geen onderdak.. uiteindelijk konden we overal en nergens telkens een nachtje overnachten tot een van de bewoners op Kos waarmee ik samenwerkte een vast verblijf voor ons regelde, maar echt slapen zat er natuurlijk niet in... niemand deed nog een oog dicht na alle gebeurtenissen. Na een aantal dagen kwam een van eigenaresses ingevlogen om te kijken naar de toestand van Kos. Wij waren intussen zwaar oververmoeid en emotioneel erg onstabiel. Dat mocht niet baten, want de eigenaresse was een ontzettende bitch.. geen gevoel en geen medeleven. “We moesten maar gewoon doorgaan met werken en het was allemaal niet zo erg, als het lijkt.” Nieuw onderdak voor het personeel regelen kon overigens niet. Het heeft vervolgens nog een aantal dagen geduurd voordat ik de bom klapte bij mij. Alleen maar werken, zelf onderdak moeten zien te vinden.. ik was kapot joh. Ik zat met mijn collega’s op het terras en er kwam weer een na schok.. dat was de druppel die emmer liet overlopen bij mij. Ik wou naar huis, ik was boos, ik was verdrietig, ik kon gewoon niet meer en er werd maar verwacht dat we elke dag fit en vrolijk weer aan de slag gingen. Na de na schok heb ik de organisatie, mijn stagebegeleider van school en mijn ouders opgebeld en heb ik het werken gestaakt. Ik nam 2 dagen later het vliegtuig naar huis.
Eenmaal thuis deed ik alsof er niks aan de hand was, ik wou er niet over praten, ik ging gewoon “door” met mijn leven. Wel besefte ik nadat ik thuis was, dat ik direct iets wou veranderen in me leven. Ik heb toen de relatie met mijn toen huidige vriend, beëindigd en hier was ik eigelijk al heel lang aan toe. Er speelde ontzettend veel jaloezie en wantrouwen tussen ons, de relatie was verre van gezond, ik wilde dit gewoon afsluiten voor mezelf. Onbewust deed ik dit ook, omdat ik het gezeur uit een onstabiele relatie er niet bij kon hebben in mijn hoofd. Ik ging na een week van mijn thuiskomst alweer op stage in NL waarbij ik moest verblijven op een vakantiepark. Dit was een zo goed als vervallen park, dus ik werd na een paar dagen overgeplaatst naar een park. Ondertussen sliep ik haast niet, het lukte gewoon niet.. zodra ik mijn ogen dicht deed, begon alles te trillen en te draaien en brak het zweet me uit. Het duurde dan ook maar 1 nacht op een stapelbedje in mijn nieuwe verblijf tot de bom weer barste. Nu was het echt klaar. Door mijn toestand wilde mijn stagebegeleider dat ik stopte met stage lopen. Ik heb de rest van de stageweken thuis gezeten tot school weer begon en ben tussendoor nog wel met ons gezin er even tussenuit geweest naar Mallorca, dit deed wel even goed, verstand op nul en proberen uit te rusten.
Ik moest van oktober tot en met januari examens doen. Ik slaagde met vlag en wimpel voor mijn theorie examens en ik mocht op eindstage, ondanks mijn hoge afwezigheid.. ik was die periode enorm veel ziek, want slaapte ging gewoon bijna niet. Ik sliep meestal van 06:00 tot 10:00 verder lukte het niet. Ik ging ook nog steeds door alsof voor de rest alles helemaal oké was met mezelf. Ik ging opnieuw op stage in februari en moest wederom op het park daar verblijven. Ik was daar helemaal alleen in een huisje en ik had me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Ik vond het doodeng want door dat ik eenzaam was, hadden mijn gevoelens en gedachtes ineens toegang tot mij, terwijl ik dit juist heel de tijd goed kon wegstoppen. Toen ik nog thuis was, was het makkelijker, als ik en rot voelde ging ik helemaal los met stappen of ging ik verkeerde aandacht bij mannen zoeken. Ik sloeg compleet door, maar het interesseerde me niet, want hierdoor voelde ik me een beetje meer oké. Ik voelde me verschrikkelijk op het park, ik belde elke avond vrienden of familie of ze langs wilden komen voor de gezelligheid. Ik huilde alleen maar, kon nog steeds niet slapen en op een gegeven moment sloot ik mezelf volledig af van de wereld.
Ik had een wintersport trip gepland staan met vrienden dus daar keek ik enorm naar uit. Even er tussen uit! Die week ging ik volledig tot het gaatje en helemaal uit me bol, ik haalde alles eruit wat erin zat. Toen ik weer thuis kwam en terug op het park, viel ik ook echt in een enorm zwart gat.. ik voelde me ongelukkiger dan ooit, ik was er gewoon misselijk van. Ik was zo negatief, ik wist gewoon niet hoe ik zo verder moest. Dat weekend had ik vrij en ging ik terug naar huis. Thuis praatte ik niet eens meer, ik was net een zombie, het was echt verschrikkelijk. Op die zondag ging ik me ziek melden voor werk, omdat ik echt niet terug wilde.. dat verschrikkelijke gevoel was daar nog 10x zo erg. Ik zat met mijn broer op de bank en hij vroeg op een gegeven moment of het wel goed ging met me.. op dat moment voelde ik me zo gebroken, ik kon niet langer doen alsof ik oke was. Ik brak en gooide eruit dat ik zo niet meer verder kon en dat het helemaal niet goed gaat met me. Ik heb toen zelf aangegeven dat het tijd is voor een gesprek met een therapeut. Door alle emoties van die dag weet ik niet goed, of ik het die avond zelf met mijn ouders heb besproken of dat mijn broer dit heeft gedaan, maar ik zat nog geen dag later aan tafel bij mijn nu nog steeds huidige therapeut.
Mijn stage werd door school weer beëindigd en ik moest rust gaan nemen. Mijn gezondheid was het belangrijkste. Het was zo fijn dat er begrip was vanuit school! Met een therapeut praten was de beste beslissing die ik ooit had kunnen nemen. Toen ik begon met praten, was ik super emotioneel, de eerste sessie’s was ik heel veel aan het huilen en mijn therapeut gaf mij veel herkenning in dingen en probeerde mij ervan bewust te maken dat ik niet alleen hierin ben en dat erover praten goed voor mij is en dat was het ook. In het begin had ik een enorme slaapstoornis, was ik licht depressief en ik had heel veel last van mijn Post Traumatische Stressstoornis en ik kon dat alles gewoon niet accepteren.. ik wilde mezelf de ruimte en tijd niet geven om beter te worden, elke keer gaf ik mezelf een deadline en als ik die niet behaalde, belande ik weer in de put. Ik kon niet begrijpen dat ik me zo voelde, ik vond het stom en ik vond het niet eerlijk tegenover mensen die bijvoorbeeld iemand hadden verloren of die iets veel ergers hadden meegemaakt. Ik wou het gevoel niet toelaten omdat ik dacht dat mensen zouden denk van, hoe durf je om zoiets in de put te gaan zitten. Ik sloot daarom ook mezelf volledig af van andere mensen, ik liep continu op mijn tenen, van elk geluidje wat ik onverwachts hoorde, kreeg ik een paniekaanval en ik was zwaar oververmoeid.
Het feit dat ik zo lang alleen maar door en door en door ging en mezelf afsloot heeft veel psychische klachten meegebracht.. ik leek wel een heel ander persoon en ik was continu bang om met mensen in contact te komen, want ik dacht alleen maar van, ze zien dat er iets mis met mij is, ze denken dat ik raar ben.. ik zag op een gegeven moment zelfs dingen die er niet waren en was bang dat ik in een inrichting ging belanden.. 24/7 stonden mijn haren rechtovereind. Naar mate de sessies met mijn therapeut, verdwenen mijn hallucinaties en ging ik steeds meer accepteren dat het oke is en dat ik alles mag toelaten, en dat er wel degelijk mensen om heen zijn, die mij kunnen begrijpen. Voor mijn slaapstoornis kreeg ik slaappillen, deze waren in het begin ontzettend heftig, want ik werd de eerste paar keren nog vaak wakker ‘s nachts en de pillen waren zo sterk dat ik er dan helemaal high van was en niet eens normaal bij het toilet kon komen.. maar ook dit werd naar mate de tijd steeds beter. Ik ging van 7 dagen in de week aan slaappillen naar 5, naar 3, naar 2, naar af en toe in de maand en uiteindelijk naar helemaal zonder.
Mijn sessies bleef ik iedere week houden en ik voelde me elke keer weer een beetje opleven, het deed me echt goed! Ik begon me te realiseren dat ik weer van dingen begon te genieten en dat ik weer onbewust begon te fluiten. Langzamerhand leefde ik weer op. Omdat het steeds beter en beter ging, kon ik mijn stage afmaken bij een ander bedrijf, waar ik me comfortabel bij voelde en waarbij er rekening werd gehouden met mijn toestanden en waarbij ik thuis kon blijven wonen. Alles ging stukje bij beetje steeds beter! Ik werd verliefd op mijn nu huidige vriend, waar in intens gelukkig mee ben, ik slaagde voor mijn diploma en ik begon echt weer te leven en te genieten van alles. Tot op de dag van vandaag loop ik wel nog steeds bij mij therapeut, maar dat is nu wel afgezakt van wekelijks naar maandelijks. Ik ben nu een jaar verder sinds ik naar een therapeut stapte! Ik heb Ups & Downs en heb nog steeds last van een post traumatische stressstoornis, maar ik ben weer gelukkig en bovenal ik ben oke met alles wat er is gebeurd, ik accepteer mijn downs en ik leer ervan. Het blijft moeilijk om buiten mijn sessie’s met mensen erover te praten, dat ligt erg gevoelig.
Er vallen af en toe nog situaties voor waarin ik zou willen dat ik het zo aan iemand kon vertellen, hoppa eruit! Maar ik weet ook dat ik hier gewoon nog niet aan toe ben, dit gaat vanzelf komen, dat is weer een volgende stadium wat ik ga bereiken, maar voor nu accepteer ik het. Als ik last heb van mijn Post Traumatische Stressstoornis, is het rot maar ook dit accepteer ik en daarna kan ik weer doorgaan. Als mijn therapeut vraagt hoe ik mezelf nu zie, na deze hele rollercoaster dan vind ik dat ik er sterker dan ooit van ben geworden! Ik lach nog meer dan voorheen, ik geniet nog meer en ik ben nog nooit zo gelukkig geweest met mezelf! Er zullen altijd downs komen blijven in me leven, maar ik heb zoveel lieve mensen om me heen die met mij samen er doorheen willen knallen, dat ik me daar geen zorgen meer om maak. Downs zijn oke, zolang je ze zelf maar accepteert en erover praat en eraan werkt. Dit alles heeft me ontzettend veel aangedaan, maar ook heel veel gebracht. Ik voel me een beter persoon dan voorheen, ik ben positiever dan ooit en ik kan heel de wereld aan!
Mijn verhaal is weer een wereld van verschil met andere verhalen, maar ik denk dat als het op psychische klachten aankomt, het belangrijk is om te praten! Op deze manier bevrijd je jezelf van de negativiteit in je hoofd en kan je leren met je situatie te dealen en er beter van te worden. Jezelf afsluiten is op korte termijn soms makkelijker maar op lange termijn, brengt het je juist veel verder weg van je geluk, jezelf en de mensen om je heen! Ik hoop dat mensen die rondlopen met psychische klachten, de moed hebben om erover te praten en vooral weten dat ze niet alleen zijn in hun verhaal en je niet stom, raar of wat dan ook bent als je ergens psychisch last van hebt! Een psychische klacht is nooit onterecht, alles heeft een reden en ik denk dat iedereen mens op zijn eigen manier een verhaal heeft wat gedeeld mag worden!
Reactie plaatsen
Reacties